Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Categorie: Blog (page 2 of 4)

Gewoon

Zelfs als je geen autist bent, is het heerlijk dat alles weer “gewoon” is. Geen lampjes overal, verleidende lekkernijen en geen geknal. Je hoort en ziet de vogels weer.
Een nieuw jaar, een nieuw begin en weer een stapje verder in het “grote loslaten”.
Al 27 jaar, net zo oud als ze is, brengt Merel Oudejaarsavond bij ons door.
Als kind was ze de hele avond in spanning, wanneer het grote moment zou aanbreken dat de klok twaalf uur aangaf.
Toen Merel zelfstandig woonde, kwam ze als vanzelfsprekend naar haar ouderlijk huis. Ze had nog dezelfde kinderlijke opgewondenheid als het nieuwe jaar dichterbij tikte.
Haar medebewoners gingen allemaal naar hun familie, op een enkele uitzondering na.
Ik vond het gezellig dat ze er was maar iets knaagde in me. Waarom kon ze als jonge vrouw niet Oud en Nieuw bij leeftijdsgenoten doorbrengen? Is het normaal om altijd bij je ouders te zijn op feestdagen als deze? Ze woont in een prachtige flat van waaruit ze het vuurwerk zo mooi zou kunnen zien, en toch komt ze bij ons. Ze ziet televisie programma’s die haar niet aanspreken, ze ontmoet op straat buren die ze niet meer kent. En wij als ouders willen graag na twaalven lekker naar bed.
Bij de begeleiding van Merel heb ik mijn gedachten hierover geopperd, een paar jaar geleden. Af en toe gaf ik aan bij Merel dat we het einde van het jaar een keertje bij haar in haar eigen huis gingen vieren. Dan konden we samen het vuurwerk goed bekijken en gingen wij weer naar ons eigen huis. Merel vond het best en reageerde amper. Het was ook nog zo ver weg.
Eind vorig jaar las ik in de rapportage dat Merel Oud en Nieuw in haar eigen huis wil vieren. Niet met haar ouders maar met haar vriend. En, hadden ze bedacht, ze willen dan samen de nacht doorbrengen.
Twee stappen in één keer, ik moest even slikken. Na overleg met alle partijen werd de afspraak genoteerd.
En daar zaten we als oudjes op de bank, zonder kinderen, ook geen hond meer, die was het afgelopen jaar overleden. Weinig buren op straat, zonder vuurwerk, voor tv aftellen zonder de verwondering, met een soort gelatenheid die je toch overvalt als je wat ouder wordt.
Maar wat was ik trots op Merel.
Ze nodigde ons op nieuwjaarsdag uit voor thee met oliebollen. Vriend en zij hadden een mooie avond en nacht gehad.
Twee stappen in één klap.

LVG pesterijen

Ze had me al gebeld. Als Merel ergens mee zit en echt gemotiveerd is, kan ze dingen duidelijk maken. Ze legt uit dat er collega’s op haar werk zijn die roddelen over een andere collega. Ze noemt namen. En het woord pesten.

Ik moet goed luisteren om alles te volgen. Ik herhaal haar verhaal en ze beaamt het. De gepeste collega heeft een spierziekte. Mijn broer ook, zegt ze. We praten er niet vaak over maar het doet me wat dat ze op deze manier voor mensen wil opkomen.
Opkomen voor haar collega.

‘Wat ga je nu doen? ‘, vraag ik.
‘Weet niet’ , zegt ze eerst. Ik probeer stil te blijven aan de lijn.
Dan zegt ze dat ze het de begeleiding gaat vertellen. Ik vind het een goed idee laat ik weten.
‘Misschien kan je een berichtje op CarenZorg zetten en een afspraak maken voor een gesprek’, opper ik.

Dat gaat ze doen. Een week later belt ze weer. Ze hebben een gesprek gehad met de desbetreffende collega’s en begeleiding.
Het was een goed gesprek, zegt Merel, nu met een rustige stem.
Ik complimenteer haar.

De tweede druk

Graag wil ik jullie laten weten dat de tweede druk van mijn boek Nest met spiegelei
besteld is!

Toen mijn boek uit kwam in mei over mijn Merel, vlogen tegelijkertijd ook de jonge merels uit, van het nest in de tuin.
Er was nog een tijdje drukte, net als bij de promotie van het boek.

Maar toen werd het stiller.
Ik zag de merels niet meer.

Al mijn boeken werden verkocht.
Nu komen er weer nieuwe vragen naar mijn boek.

En zijn er weer merels in de tuin…

 

Stil

Afwezigheid van geluid, van mensen, van dieren. Het geeft rust, maar ook vervreemding.
In de tuin is het stil, alleen zacht gezoem van vliegen en bijen.
Ik kijk in het lege, verlaten nest. Zachtjes ga ik met mijn vingers langs de gladgemaakte binnenkant, alsof ik nog leven verwacht. De merels zijn uitgevlogen.
Net als veel buren in de straat.
Op de app van de vriendinnen komen geen berichtjes binnen. Leuke, grappige foto’s blijven achterwege.
Stilte na de storm. Een wervelende periode na het uitkomen van mijn boek. De aandacht en de mooie reacties.
Ik voel de warmte van de zomer.
En denk na over een tweede leg.

 

Lege nest syndroom

Het begon een tijd geleden,  drukte in ons achtertuintje. We zagen meerdere bezoekjes van een mannetje en een vrouwtje.

Ons tuintje werd gekeurd en na vele kritische blikken bleek het voederhuisje, verscholen tussen de klimop en de hortensia, geschikt verklaard.

En het werd nog drukker. Takjes, strootjes en pas gepote zaailingen, alles  leek geschikt voor het stel.

Systematisch bouwen aan de toekomst, eerst een solide basis, daarna fijner materiaal en dan binnenhuisarchitectuur met verse, natte grond uit mijn zorgvuldig gepote kruiden potjes. Met driftige gebaren werden mijn tere plantjes aan de kant gegooid.

Het merelnest was klaar. Vrouwlief bleef in huis en de man was weg.

Het was lange tijd erg stil. Als we dichterbij kwamen keken verstoorde kraaloogjes ons aan. Zodra moeder even haar hakjes gelicht had, durfde ik een foto te maken.

En, ja hoor,  vier prachtige eieren in een keurig opgemaakt bedje.

Maar nu is het nest leeg, zomaar, op een vroege ochtend. Het was weliswaar tijd voor de jongen om uit te vliegen maar ik vind het veel te vroeg.

Ik ben er nog niet aan toe. De veertjes waren net ontwikkeld en ze zijn nog zo jong en kwetsbaar. Zorgelijk kijk ik regelmatig in de tuin, of ik nog bewegingen  signaleer. Dan zie ik een jong met een bollig lijfje en een korte staart. Het kijkt dommig om zich heen. Zodra moeder verschijnt wordt het actief en fladdert naar haar toe met de bek wijd open.

Ik vind het maar niks zo, voor mijn gevoel heb ik er geen grip meer op, ik moet het aan de natuur overlaten.

Waarom komt me dit toch zo bekend voor?

 

 

 

 

 

 

Merel in het nest

Zo gewoon maar zo mooi

om te zien en te volgen

wat moeder doet.

Al haar energie

wordt in haar jongen

gestoken om later

uit te kunnen vliegen.

En dan begint

de cirkel weer

opnieuw.

 

Artikel in de zomereditie van de SCHIK

Over herkenbaar gesproken…

Live, Animated,  een documentaire over Owen met autisme, gezien vanavond op televisie. (12 juni Doc 2)

Over herkenbaar gesproken…!

Zoals ik vele reacties van herkenbaarheid  kreeg over mijn boek, zo was dit voor mij zo herkenbaar.

Het woord  “ontwikkelingsachterstand”  (hoe beladen…), geen of weinig  contact en het verdriet van de ouders, en later de erkenning en trots.

Een geweldig neergezet verhaal over een zoon, die door middel van Disney films leert praten en uiteindelijk leert communiceren.

En dit verweven met zijn fantasieën en werkelijkheid van zijn echte leven.

Een prachtig document, de moeite waard om te kijken!

 

 

Op onze “oude” school (Almelo’s Weekblad 6-6-17)

 

Tijdreizigers

Afgelopen weken kreeg ik vele, hartverwarmende reacties van mensen die mijn boek hebben gelezen.

Vaak hoorde ik : …heb het boek in één adem uitgelezen!

Ze vlogen in een ruk door het leven van Merel. Van het begin van haar leven tot haar leven nu. Vliegen door de tijd.

Met Merel ben ik op haar en mijn  “oude school”  geweest, om mijn boek aan de directeur te overhandigen.  Toen we bij het hek van de school aankwamen wist Merel de bel direct te vinden. Prompt drukte ze erop met een ondeugende grijns en liet het doordringende geluid lang doorgalmen. Juffen kwamen aangelopen en herkenden Merel. Nog net zo ondeugend als toen, riepen ze.

Samen liepen we door de school en oude herinneringen kwamen boven…

Veel mensen die Merel kenden uit onze vorige woonplaats, wilden ook graag een boek. Ik sprak met velen die haar als kleuter gekend hadden.

Nu is ze bij ons en straks gaan we naar haar oude gym juf.

We vliegen samen door haar tijd.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2019 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑