Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Auteur: Anneke Doornbos (page 1 of 8)

Hoe actueel in deze tijd, met de prachtige illustratie van Merel!

In de laatste Schik staat weer onze bijdrage. Merel heeft een prachtige tekening gemaakt, zo uit de losse pols!

Interactie

Mijn lezing in het Autisme Informatie Centrum Oldenzaal was een gezellige avond met een kleine groep en veel interactie. Er werd gereageerd op mijn stukjes die ik voorlas uit mijn boek, en onderling vulde men elkaar aan vanuit hun eigen ervaringen.

Tussen mijn dochter en ik, is de laatste tijd weinig interactie. Ze is verliefd. De interactie die er tussen ons was, is verplaatst naar tussen hem en haar, lijkt het wel.

Bellen doet ze alleen als ze een prangende vraag heeft. Maar de laatste tijd staat de telefoon op non actief. Op de leuke interactie op de familie app reageert ze niet of nauwelijks.

Als ik haar app : ”Hoe is het met je?“ blijft het stil.

 Een paar dagen later krijg ik een bondige reactie:

“Goed”

De begeleiding geeft ook aan dat Merel soms zelfs de deur niet opent voor hen. Ze zijn bezorgd. Is het niet te veel voor haar? Ze is veel bij hem, meer dan is afgesproken. Ze houdt zich niet meer aan de afspraken, zeggen ze. Ze is opstandig en samen met haar vriend vinden ze de afspraken te strak.

Als ik toch maar even op bezoek ga, geven ze aan dat ze zich niet happy voelen met hoe de begeleiding op hen reageert. Ze willen eigenlijk vrij gelaten worden. Ik zeg dat begeleiding het beste met hen voorheeft natuurlijk. Dat begrijpen ze. Dat het fijn is om verliefd te zijn maar dat ze elk hun eigen huis en dingen te doen hebben. Ik zeg dat het tijd is voor een goed gesprek met hun begeleiders. Dat beamen ze.

Dat gesprek hebben ze inmiddels gehad.

Voor mij weer een nadenk moment om te zoeken naar een balans tussen wat zij wil, aankan, grip op willen hebben, los kunnen laten, zorgen hebben en genieten van hun verliefdheid.

Een interactieve gedachte.

Lezing in Oldenzaal maandagavond 8 april

Binnenkort AUTISME week

Welzijn

De deuren van de appartementen die open zijn voor publiek zijn gemarkeerd met vrolijke ballonnen. We worden welkom geheten in het appartement van haar vriend. Ze staan samen in de deuropening.

Merel wilde dit jaar niet haar appartement openstellen. Dat had ze al vaak genoeg gedaan, vond ze. Nu bij haar vriend, die bij haar in het appartementencomplex woont.

Alles is schoon en helemaal klaar voor het bezoek. We krijgen koffie aangeboden.

We mogen het hele huis zien. En we zijn aangenaam verrast door de gezellige inrichting.

Een vriendin van mij komt ook kijken met haar zoon. Haar zoon wil later ook “op kamers”, zo noemt hij het. Hij wil niet alleen het appartement van de vriend van Merel zien maar ook alle andere. Samen komen we in heel verschillend ingerichte woningen met ieder een eigen sfeer.

 De volgende kijkers dienen zich aan en de aandacht moet verdeeld worden.

Merel legt in haar appartement het weekschema uit aan de zoon van mijn vriendin. Samen genieten we het prachtige moment dat ze daar samen staan. Hij, die in de toekomst ook begeleid wonen gaat, zij die al 7 jaar zo woont. We zijn ontroerd en kijken elkaar aan.

Het is de Dag van de zorg en welzijn.

Nieuwe lente, nieuwe visitekaartjes

Leuk om uit te delen, mijn zelf ontworpen visitekaartjes.

Hoe mooi past dit bij het voorjaarsgevoel!

Zelf word ik er helemaal vrolijk van, jullie ook?

Eindfestival RAAK Zwolle

Met mijn boek sluit ik goed aan bij het thema Ervaringsdeskundigheid.

Ik volg ook een tweetal workshops, weer een leuke ervaring!

Zie link:

https://mindplatform.nl/agenda/eindfestival-raak-ervaringsdeskundigheid

Nóg een droom…een kinderboek…

Joep rende hard. Toen stopte hij en greep naar zijn zij. Hij kreunde en zijn borst ging op en neer. Waar was hij eigenlijk. Hij zag hoge bomen en een groene graskant. Hijgend ging hij zitten in het natte gras. Fijn dat koele gevoel aan zijn blote benen. Joep trok zijn schoenen en sokken uit en kroelde met zijn tenen in de vochtige grassprieten. Hij zuchtte en deed even zijn ogen dicht. ’Ik ga niet meer naar huis terug, ze bekijken het maar’ mompelde Joep.
Opeens fladderde er iets naast hem op de grond. Toen hij keek, zag hij, op een grote kei, een klein vogeltje. Het had bruine, rode en grijze kleuren en een kopje met grote zwarte oogjes. Hij wipte ongeduldig met z’n staartje. Ze keken elkaar aan. De jongen durfde zich niet te bewegen, bang dat hij het beestje zou verjagen.
‘Wie ben jij en wat kom je hier doen?’ vroeg het vogeltje brutaal. Van schrik viel de jongen achterover in het nattige gras. Hij keek met grote ogen naar de vogel en hield zijn adem in. Hij dacht dat vogels alleen konden fluiten.
‘Ik, eh, ben Joep’ zei hij voorzichtig.. ‘Ik ben Roodborst’ zei de vogel.
‘Roodborst?’
‘Ja, heb je mijn rode borst dan niet gezien’ zei de vogel bozig, en wipte met zijn staart.
‘Ik vind het meer oranje’ mompelde Joep zachtjes.
‘ Doet er niet toe’ klonk Roodborst beslist en schudde zijn borst nog meer naar voren.
‘Wie mag jij dan wel zijn?’ Zijn oogjes leken pikzwart tussen de kleine veertjes.
‘Joep’ zei de jongen en keek bedeesd naar de grond.

‘Stomme naam!’

………….Nieuwsgierig hoe het verder gaat? 

Themabijeenkomst in Oldenzaal in april

Ons winter-gedicht in de Schik, fijne feestdagen allemaal !

« Oudere berichten

© 2019 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑