Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Auteur: Anneke Doornbos (pagina 1 van 7)

Afstand

De Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 heeft na meer dan veertig jaar onafgebroken vliegen ons zonnestelsel verlaten. 

Dat maakte de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA maandag bekend. De ruimtesonde meet al sinds 5 november geen plasmadeeltjes van de zon meer, wat erop wijst dat de Voyager 2 definitief buiten bereik van de zon is

Ik lees het artikel met aandacht door. Het is toch ongelooflijk dat de ruimtesonde zover bij ons vandaan is. Met als doel de ruimte te ontdekken. Eventuele andere levende wezens te attenderen op ons bestaan. Er is een gouden langspeelplaat mee, met muziek, geluiden van de aarde en een beschrijving van de mens. De informatie die tot ons komt is ruim een maand onderweg. Er is een toename van kosmische straling en dat betekent dat ze buiten de invloed is van de zonnewind. De Voyager functioneert nog steeds naar behoren, ondanks de enorme afstand.

Het woord afstand komt binnen bij mij. De stilte maakt dat ik ga denken en ik leg de krant opzij.

In mijn hoofd komt ruimte. In mijn levensreis is er ook ruimte. De tijd en de reis maken de baan in mijn eigen stelsel. Mijn stelsel van mijn gezin. Met Merel. Mijn kind.

 Het is stil de laatste tijd tussen ons. Ik ben bezig metmijn dingen, zij met de hare. Als er een bericht komt , merk ik dat er al veel tijd is tussen het gebeuren en het melden. Af en toe een app, een bericht op Facebook waar een nieuwe liefde aangekondigd wordt. Ik weet niet precies meer wat ze doet, waar ze naar toe gaat of wil.  

 Ze is als een ruimtesonde door mij in de ruimte gezonden. Mijn opvoeding is haar gouden langspeelplaat. Ze moet het er mee doen. De rest leert ze bij op haar lange reis in de tijd. Het zijn haar ontmoetingen. Haar keuzes in richtingen. Haar bezigheden, haar eigen invulling van de feestdagen.

 Als ik een bericht van haar hoor, zit er tijd tussen. Maar het nieuws komt wel over.

 Ik zit in de basis, volg haar en zend af en toe een bericht naar haar en krijg een signaal terug.

Los van mijn zonnewind betekent dat ze reist.

Een ontdekkingsreis in het leven.

Met de wind mee.

Getekende impressie, rechts onder mijn bijdrage visueel gemaakt

Foto impressie van die dag met Lucille Werner, symposium BCMB 19 november

Gespreksavond ASS in Almelo woensdagavond 28 november

Gespreksgroep ASS
Woensdag 28 november zal Anneke Doornbos, schrijfster van het boek ‘Nest met spiegelei’ aanwezig zijn tijdens de gespreksavond ASS van Mantelzorg Almelo in De Kolk. Zij leest voor uit haar eigen werk en gaat in gesprek met de aanwezigen over haar zorgen om/voor haar dochter met autisme. Ze vertelt over haar eigen proces van zorgen en loslaten en doet dit soms met een traan maar veelal met humor en een kwinkslag.
Iedereen die in zijn omgeving te maken heeft met autisme is van harte welkom om aan te schuiven en mee te praten.

Mijn bijdrage aan landelijk symposium van BCMB op 19-11-18

Landelijk symposium: Cliëntondersteuning naar een hoger niveau, 19 november 2018

Tijdens dit middagsymposium stoppen wij een thermometer in de cliëntondersteuning. Deze middag biedt een goede aanvulling op de koplopersconferentie van 20 juni jl van Movisie en de VNG. Wij nodigen beleidsbepalers en beslissers uit gemeenten en rijksoverheid, zorgkantoren, cliëntorganiaties, clíëntondersteuners en hun werkgevers van harte uit om deel te nemen.

Lucille Werner zal ons op haar kenmerkende wijze vaardig door het programma leiden.
Namens het Ministerie van VWS zal  Jelle Rauwerdink, programma manager cliëntondersteuning het onderzoeksrapport in ontvangst nemen.
Het programma bestaat verder uit de volgende onderdelen:

Cliëntperspectief:
Ilya Soffer van Ieder(in) presenteert u de visie op cliëntondersteuning vanuit cliëntenperspectief.

Anneke Doornbos, ervaringsdeskundige geeft u een kijkje in haar leven en haar behoefte aan ondersteuning.

Cliëntondersteuners aan het woord:
Wij presenteren de uitkomsten van het eerste landelijk onderzoek naar de kwaliteit van cliëntondersteuning vanuit het perspectief van de cliëntondersteuners zelf. Wij gaan met u het gesprek aan over kwaliteitseisen aan cliëntondersteuning. Hoe borgt u de kwaliteit van cliëntondersteuning in uw gemeente? En hoe zorgt u voor een optimale samenwerking tussen professionele en vrijwilligers en/of ervaringsdeskundige cliëntondersteuners? Dit zal uw beleid verder reliëf en inspiratie bieden.

Gemeenten: Werk in uitvoering:
Vijf gemeenten in Nederland pitchen voor u hun aanpak van de cliëntondersteuning. De gemeenten Den Haag, Baarn, Maastricht, Deurne en Hoeksche Waard presenteren  in een kort maar krachtige pitch hoe zij hun cliëntondersteuning invulling geven en verder ontwikkelen. Laat u inspireren onder het motto:  “Alleen ga je misschien sneller, maar samen kom je verder”.

Dit symposium en het onderzoek zijn mede mogelijk gemaakt door het Ministerie van VWS.

Reünie

Het zingt al maanden rond op Facebook. Merel herinnert mij er regelmatig aan.
De reünie van haar school, ZML SO Dr Herderschee en VSO De Brug. Ze bestaan 50 jaar.
‘Mijn oude school’ zegt ze. Maar ook die van mij.
‘Jij hebt daar ook gewerkt hè, ga jij daar ook heen?’ vraagt ze.
We spreken af dat ik haar die dag ophaal. Haar vriendin, die ook voor de reünie is uitgenodigd, gaat met ons mee.
De dames staan klaar als ik met de auto voorrijd. Haar vriendin stapt als eerste in. Ze maakt haar riem vast.
Dan komt Merel eraan.
‘Ga jij voorin’ klinkt het afwijzend.
Haar vriendin draait zich om en vraagt of Merel wil ruilen van plek. Dat gaat Merel te ver. Ze spreken af dat ze op de terugreis wisselen.
Onderweg praten ze over wie er zal zijn op de reünie. Namen en verhalen van klasgenoten komen langs, met voornaam én achternaam. Ook een klasgenoot die is overleden. Een meester die niet meer leeft.
Maar vooral zijn ze benieuwd naar de hapjes. Ze verwachten een groots feest en genieten van hun vooruitzicht. Ik geniet met hen mee.
We gaan eerst naar de Brug, ik loop achter hen aan. Snel zien ze oud klasgenoten en leraren. Ze worden herkend en aangesproken. Ook ik zie oud leerlingen. Tengere kinderen zijn nu volwassenen geworden. Met hun zware stemmen en grote lijven vertellen ze wat ze momenteel doen.
Dan gaan we naar de basisschool Herderschee, buiten op het schoolplein staat een feesttent opgesteld. Merel wil belletje drukken voor de grap. Haar vriendin houdt haar tegen. Ze lopen al snel met een glas drinken en kijken nieuwsgierig om zich heen. Merel blijft staan maar haar vriendin spreekt de mensen aan en trekt letterlijk aan de jassen van oud-directeuren.
Oud collega’s vragen of de dames met mij op stap zijn.
‘Nee, zeg ik, het is andersom, ik ben met hén op stap.
We bekijken oude foto’s die op een tafel liggen, zij weten bijna alle namen nog. Ze willen een rondje doen door de school. We luisteren naar de muziek op het podium. Er zijn oud-leerlingen die muziek maken. Nog aan paar lekkere hapjes en dan willen ze weer naar huis.
Merel haalt ons in als de auto in zicht is. Ik klik de deuren open. Met grote stappen loopt ze snel op de voorportier af.
‘Zóó..’ klinkt het langgerekt en voldaan.

Onze vaste bijdrage in de Schik herfst 2018

Nadat ik Merel mijn gedicht voorlees uit de Schik, vraag ik haar waar het over gaat.

‘Een boom’,  klinkt het resoluut. En ze begint te tekenen. Ze heeft een voorbeeld voor zich staan, een mok met een boom.

Met vaste hand zet ze de lijnen uit.

Als ik later kijk valt me de symmetrie op, haar boom is in balans…

KLIK OP : Ons gedicht met illustratie in de Schik herfst 2018

Tóch geluisterd

Als ik bij haar op bezoek kom , weet Merel dat er eerst geknuffeld moet worden. We houden het kort.
‘Huh’, klinkt het ongemakkelijk. Ze glimlacht even en loopt direct voor me uit. Een lege koffer ligt in de hal.

Ze is net terug van een vakantie. Een groepsreis voor mensen met een lichte beperking.  De reis ging naar Schotland.
Voordat ze vertrok liet ik haar een kaart zien van Europa en wees aan waar ze naar toe ging. Het reisprogramma namen we nog even samen door. Ik vertelde over typische Schotse dingen, doedelzakken, geruite rokken voor mannen, de vele grote meren met zelfs een monster.

Als laatste gaf ik aan dat ze voor mij géén souvenirtjes hoeft te kopen. Of ze het allemaal meekreeg en begreep, kon ik niet peilen.

Nu loopt ze voor me uit naar haar eetkamertafel. Ik zie verpakte cadeautjes liggen.  Verrast denk ik ‘Och, ze heeft wél wat voor me gekocht’.  Eigenlijk wel blij en nieuwsgierig kijk ik naar de mooi ingepakte presentjes.
‘Heb je tóch wat gekocht, lieverd?’
‘Ja’, zegt ze kort.  Ik zit klaar om de pakjes aan te nemen.

Dan pakt zij het eerste pakje en pakt het langzaam uit.
‘Oorbellen voor mij’ en ze laat de glimmertjes zien.
Dan het tweede pakje.
‘Een steen van de berg’, legt ze uit. Ik zie een prachtige paarse steen, precies haar kleur.
Nóg een pakje wordt uitgepakt in mijn bijzijn. Een sleutelhanger die ze direct aan haar tas knoopt.

Voldaan gaat ze zitten en bekijkt haar souvenirs uit Schotland.
Met lege handen glimlach ik met haar mee.

Oh la la…

Klik op de Schik:

 

 

 

 

 

Lezing in Zwolle dinsdagavond 19 juni a.s.

Lezing Anneke Doornbos -19 juni 2018

Oudere berichten

© 2018 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑