Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Auteur: Anneke Doornbos (page 1 of 9)

Sprakeloos

Het is geen zwarte maar een witte bladzijde, ik heb zoveel woorden

maar de woorden zijn zo zwart.

Zo donker dat ik er niet te veel op papier meer kan zetten.

Deze bladzijde zou jullie fietstocht moeten zijn naar het bankje,

samen met je vriendje, achterop, je armen om hem heen.

Jullie gezichten in de wind, glimlachend naar elkaar.

Maar het gaat nu over jou te begeleiden en afspraken,

jouw begeleiders weten het niet meer.

En de andere ouder wil nu geen contact met jou.

Ik wankel ook.

Maar nooit in mijn liefde voor jou, Merel.

Ik wil geen bemoeienis, zeg je, in jouw woorden.

Trots kijk ik je aan, ik zie je.

Fiets naar dat bankje, samen met hem.

Voel en ga je eigen weg.

Jouw leven.

Ommetje ‘De Barkel’ , Week van de amateurkunst én voordragen uit mijn boek komen te samen op deze prachtige locatie in Wierden.

Moederdag

Ze is op visite, die zondagavond. Na het eten wandelen we langs het stuk grond waar verscholen in de bossen twee huizen staan.
‘Kijk’, zeg ik tegen haar, ‘Hier gaan wij misschien wel wonen later’.
Ik leg uit dat het een soort kring van kleine huisjes is voor oudere mensen. Een woonhof.
Ze reageert nauwelijks. Ze knikt in de verte, in richting van óns huis.
‘Jullie wonen daar toch goed’, is het enige dat mijn dochter zegt.
Haar ‘woonhof’ voor jongelui met een verstandelijke beperking is al weer bijna acht jaar geleden gerealiseerd. Daarvoor was er een traject van jaren van voorbereiding. Contacten leggen met andere ouders, gemeenten, woningstichtingen, zorgaanbieders.
Vaak werd ik moedeloos, maar ik bleef trekken aan dat ‘dooie paard’.
Dat dooie paard ligt nu in Wierden. Samen met een groep ‘jongere ouderen’ willen we een woonplan initiëren. Kleinschalig wonen, duurzaam, levensloopbestendig en omzien naar elkaar, zijn de kernwoorden.
Dat zijn mooie ideeën maar dan komt er een paardenstal voorbij aan nog meer kernwoorden; wooncontingenten, bouwafspraken tussen omwonende gemeenten, bestemmingsplannen, projectontwikkelaars en makelaars.
Het wordt wéér een weg van de lange adem. Maar dan voor onszelf.
Voor mijn schoonmoeder is er een ander verhaal. Zij woont met haar leeftijd, ver over de tachtig, nog steeds in haar eigen huis in een grote stad.
Ze lijdt aan onder andere, vasculaire dementie, is slecht ter been en als ze haar medicatie niet neemt, krijgt ze waanbeelden. Op gezette tijden heeft ze hulp aan huis voor de medicatie, verpleegkundige handelingen en huishoudelijke hulp. Verder is er de mantelzorg die voornamelijk gedaan kan worden door één dochter die in de buurt woont.
In de straat heeft ze geen contact meer. Van buren hoeft ze geen hulp te verwachten, dat zijn studenten of werkende gezinnen. Ze kent geen namen en geen gezichten.
‘s Morgens stapt ze met veel moeite in de bus die haar naar de dagbesteding brengt. In een vreemde wijk waar ze niemand kent, brengt ze de dag door met een groepje gelijkgestemden.
Toen de dementie nog niet haar leven overheerste gaf ze duidelijk te kennen niet naar een verzorgingstehuis te willen gaan. Ze wist hoe het daar was van haar overleden man.
Nu proberen we zolang mogelijk het thuis wonen te ondersteunen.
Als we bij haar op bezoek komen, staat ze in de keuken te drentelen bij het koffiezetapparaat. Ze lacht en mompelt wat, doet een verkeerd kastdeurtje open en verstart.
‘Zal ik even koffie zetten dan kan u de bloemen doen’, red ik haar. Opgelucht pakt ze het boeket aan en legt het op de rollator. Stapje voor stapje in een huis dat haar niet meer past.
Het is niet het beeld wat ík voor ogen heb om ouder te worden.
Daarom blijven we de kar trekken.
Die ouwe knol staat vanzelf op.

Hoe actueel in deze tijd, met de prachtige illustratie van Merel!

In de laatste Schik staat weer onze bijdrage. Merel heeft een prachtige tekening gemaakt, zo uit de losse pols!

Interactie

Mijn lezing in het Autisme Informatie Centrum Oldenzaal was een gezellige avond met een kleine groep en veel interactie. Er werd gereageerd op mijn stukjes die ik voorlas uit mijn boek, en onderling vulde men elkaar aan vanuit hun eigen ervaringen.

Tussen mijn dochter en ik, is de laatste tijd weinig interactie. Ze is verliefd. De interactie die er tussen ons was, is verplaatst naar tussen hem en haar, lijkt het wel.

Bellen doet ze alleen als ze een prangende vraag heeft. Maar de laatste tijd staat de telefoon op non actief. Op de leuke interactie op de familie app reageert ze niet of nauwelijks.

Als ik haar app : ”Hoe is het met je?“ blijft het stil.

 Een paar dagen later krijg ik een bondige reactie:

“Goed”

De begeleiding geeft ook aan dat Merel soms zelfs de deur niet opent voor hen. Ze zijn bezorgd. Is het niet te veel voor haar? Ze is veel bij hem, meer dan is afgesproken. Ze houdt zich niet meer aan de afspraken, zeggen ze. Ze is opstandig en samen met haar vriend vinden ze de afspraken te strak.

Als ik toch maar even op bezoek ga, geven ze aan dat ze zich niet happy voelen met hoe de begeleiding op hen reageert. Ze willen eigenlijk vrij gelaten worden. Ik zeg dat begeleiding het beste met hen voorheeft natuurlijk. Dat begrijpen ze. Dat het fijn is om verliefd te zijn maar dat ze elk hun eigen huis en dingen te doen hebben. Ik zeg dat het tijd is voor een goed gesprek met hun begeleiders. Dat beamen ze.

Dat gesprek hebben ze inmiddels gehad.

Voor mij weer een nadenk moment om te zoeken naar een balans tussen wat zij wil, aankan, grip op willen hebben, los kunnen laten, zorgen hebben en genieten van hun verliefdheid.

Een interactieve gedachte.

Lezing in Oldenzaal maandagavond 8 april

Binnenkort AUTISME week

Welzijn

De deuren van de appartementen die open zijn voor publiek zijn gemarkeerd met vrolijke ballonnen. We worden welkom geheten in het appartement van haar vriend. Ze staan samen in de deuropening.

Merel wilde dit jaar niet haar appartement openstellen. Dat had ze al vaak genoeg gedaan, vond ze. Nu bij haar vriend, die bij haar in het appartementencomplex woont.

Alles is schoon en helemaal klaar voor het bezoek. We krijgen koffie aangeboden.

We mogen het hele huis zien. En we zijn aangenaam verrast door de gezellige inrichting.

Een vriendin van mij komt ook kijken met haar zoon. Haar zoon wil later ook “op kamers”, zo noemt hij het. Hij wil niet alleen het appartement van de vriend van Merel zien maar ook alle andere. Samen komen we in heel verschillend ingerichte woningen met ieder een eigen sfeer.

 De volgende kijkers dienen zich aan en de aandacht moet verdeeld worden.

Merel legt in haar appartement het weekschema uit aan de zoon van mijn vriendin. Samen genieten we het prachtige moment dat ze daar samen staan. Hij, die in de toekomst ook begeleid wonen gaat, zij die al 7 jaar zo woont. We zijn ontroerd en kijken elkaar aan.

Het is de Dag van de zorg en welzijn.

Nieuwe lente, nieuwe visitekaartjes

Leuk om uit te delen, mijn zelf ontworpen visitekaartjes.

Hoe mooi past dit bij het voorjaarsgevoel!

Zelf word ik er helemaal vrolijk van, jullie ook?

Eindfestival RAAK Zwolle

Met mijn boek sluit ik goed aan bij het thema Ervaringsdeskundigheid.

Ik volg ook een tweetal workshops, weer een leuke ervaring!

Zie link:

https://mindplatform.nl/agenda/eindfestival-raak-ervaringsdeskundigheid

« Oudere berichten

© 2019 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑