Mijn lezing in het Autisme Informatie Centrum Oldenzaal was een gezellige avond met een kleine groep en veel interactie. Er werd gereageerd op mijn stukjes die ik voorlas uit mijn boek, en onderling vulde men elkaar aan vanuit hun eigen ervaringen.

Tussen mijn dochter en ik, is de laatste tijd weinig interactie. Ze is verliefd. De interactie die er tussen ons was, is verplaatst naar tussen hem en haar, lijkt het wel.

Bellen doet ze alleen als ze een prangende vraag heeft. Maar de laatste tijd staat de telefoon op non actief. Op de leuke interactie op de familie app reageert ze niet of nauwelijks.

Als ik haar app : ”Hoe is het met je?“ blijft het stil.

 Een paar dagen later krijg ik een bondige reactie:

“Goed”

De begeleiding geeft ook aan dat Merel soms zelfs de deur niet opent voor hen. Ze zijn bezorgd. Is het niet te veel voor haar? Ze is veel bij hem, meer dan is afgesproken. Ze houdt zich niet meer aan de afspraken, zeggen ze. Ze is opstandig en samen met haar vriend vinden ze de afspraken te strak.

Als ik toch maar even op bezoek ga, geven ze aan dat ze zich niet happy voelen met hoe de begeleiding op hen reageert. Ze willen eigenlijk vrij gelaten worden. Ik zeg dat begeleiding het beste met hen voorheeft natuurlijk. Dat begrijpen ze. Dat het fijn is om verliefd te zijn maar dat ze elk hun eigen huis en dingen te doen hebben. Ik zeg dat het tijd is voor een goed gesprek met hun begeleiders. Dat beamen ze.

Dat gesprek hebben ze inmiddels gehad.

Voor mij weer een nadenk moment om te zoeken naar een balans tussen wat zij wil, aankan, grip op willen hebben, los kunnen laten, zorgen hebben en genieten van hun verliefdheid.

Een interactieve gedachte.