Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Afspraak is geen afspraak

Er is een lunchafspraak gepland, het staat al weken in mijn agenda. Zus, moeder, dochterlief en ik, we combineren Moederdag, verjaardagen in één afspraak. Gezellig.
De dag voor die lunchafspraak heb ik een vergadering. Tenminste, dat dacht ik. Met grote letters stond dat al vanaf januari in m’n agenda. Goed voorbereid wil ik aanschuiven maar er is nog niemand. Gelukkig zie ik toch nog een paar collega’s van mijn team.
Fijntjes wijzen mijn collega’s op het feit dat al een tijd geleden per mail is doorgegeven dat de vergadering op de volgende dag is. En laat ik nou net daar die lunchafspraak hebben staan met mijn dames.
Ik baal en de moed zakt me in de schoenen. Boos verwijt ik mezelf dat ik niet beter heb opgelet.
Ik vertel het aan mijn zus die de reservering heeft gedaan. Ik leg uit dat het later moet worden. En misschien ook in een locatie dichter bij mij, dan kan ik eerder zijn met Merel. Geen probleem zegt ze, ik bel Merel wel, hoef je dat ook niet te doen, zegt ze lief.
Een half uur later belt Merel, ik zie dat ze me al een paar keer mobiel gebeld heeft.
‘Waarom moet jij werken?’ Haar stem klinkt verwijtend.
Zonder teveel details leg ik uit dat ik eerst naar een vergadering moet maar daarna kunnen we met elkaar eten.
‘Maar jij zou om half elf bij mij zijn’ ‘Dat heb jezelf gezegd’ Haar woorden prikken.
Ik zeg dat de tijd anders wordt maar ze onderbreekt me: ‘Ook ergens anders?’ Ik beaam het.
‘Ik nam vrij hè, die dag, zegt ze, van mijn werk’ ‘Jij kan ook vrij nemen’
‘Afspraak is afspraak!’, klinkt het beslist door de hoorn.
Ik praat als Brugman en we hangen op. Ik app met zus en moeder dat ik denk dat Merel wel meegaat in de “grote veranderingen”.
Een paar uur later belt ze weer.
‘Ik heb de taxi gebeld, ik ga gewoon naar mijn werk. Ik vind het niet leuk zo. De afspraak is heel anders. Mijn hoofd is vol.’
Ik ben teleurgesteld maar ik vraag haar nog één keer:
‘Wat wil jij nou zelf?’
‘Ik wil gewoon werken’ zegt ze duidelijk. Goed dat je zegt wat jíj wil, geef ik aan.
Ik voel voor het eerst dat ze het echt niet met me eens is, en haar eigen weg gaat.
Kleine meisjes worden groot, app ik later naar zus en moeder.

3 reacties

  1. Gerd Wessels

    21 mei 2018 at 06:55

    Dappere dochter met een eigen mening

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: