Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Gedenken

Op het bankje voor mijn huis, schijnt de laatste zon op mij. De warme gloed geeft een aangenaam gevoel. Insecten zoemen zacht en een hommel scheert brommend voorbij.
Verderop klinken kindergeluiden. Spelend geven ze elkaar aanwijzingen en gaan op in hun spel. Af en toe rijdt er een auto door de straat. Een buurvrouw groet.
De treurbeuk op de hoek van de straat geeft het podium voor een merel die vanaf de hoogste gebogen tak een concert geeft. De melancholieke klanken klinken helder maar bescheiden door de straat. Allerlei variaties rollen schijnbaar achteloos, achterelkaar door de lucht. Van zacht naar harder, trillend naar langgerekt.
Mijn blik gaat naar een vlag verderop. Halfstok hangt hij aan de gevel. Bescheiden beweegt het in de bijna zomerse wind.
De vlag omlijst het moment, het moment van geluk en vrede. Maar met de vreselijke herinneringen van wat is geweest.
De merel zingt voor de slachtoffers van de oorlogen, van vroeger en van nu.
Op mijn bankje ervaar ik de vrede en de vrijheid, buitenspelende kinderen zonder angst. Buren met een goed leven. Kleine stukjes natuur in de tuintjes. Huizen zonder schietgaten.
Met de merel gedenk ik de angst, het verdriet en het gemis.
In de warmte van de zon en hoop voor de toekomst.
4 mei 2018

3 reacties

  1. moooooiii Anneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: