De verjaardagen van beide kinderen zijn weer achter de rug. Een kleine week zijn ze even oud, 27 jaar. Nu is dochterlief weer de oudste en zoonlief een jaartje jonger.
Ze zijn opgegroeid als een soort tweeling. De oudste was te klein en de jongste was fors.
En de oudste bleek niet te groeien vanwege een groeistoornis.
Het was druk, de eerste jaren, ook omdat er van alles met hen aan de hand bleek te zijn. Op heel verschillende vlakken. Twee kinderen vlak op elkaar maar zo verschillend.
Als peuters in de buggy hadden ze hun eigen brabbeltaaltje. Ik kon er niets van bakken. Al snel haalde zoonlief zijn zus in qua taalontwikkeling. En zelfs met zijn motoriek terwijl hij een spieraandoening had. Hij liep eerder dan haar, terwijl hij al heel laat begon met lopen, pas na achttien maanden. Toen ze dat van haar broer zag, viel bij haar het kwartje ook.
Broer en zus waren ongeveer vier en vijf jaar toen ik zag dat hij op een bepaalde manier naar zijn zus keek. Observerend en nadenkend. Het was alsof hij opmerkte dat ze anders was. Anders reageerde, anders speelde, andere geluiden maakte.
Toen broer op een dag vroeg waarom zijn zus naar een speciale school ging met de taxi, moest ik even nadenken hoe ik dat zou uitleggen aan zo’n klein jochie. Maar hij was me voor: “ Ze is een meisje”. Ik beaamde het maar.
Beiden gingen in hun leven hun eigen weg. En nu nog. Zoonlief en dochter hebben regelmatig contact. Hij wil geen zorg- en regeltaken aan gaan voor haar, nog niet. Maar hij speelt wel degelijk een belangrijke rol in haar leven. Als hij zich ergert aan haar gedrag is hij meedogenloos. “Kappen!” of “Stop met dat Disney-Diva gedrag van je”
Zuslief kijkt hem dan verbolgen aan maar luistert wel. Als moeder heb ik nogal de neiging haar gedrag goed te praten maar hij kent geen medelijden. “Ze doet maar gewoon mee”.
Dat er liefde is tussen de twee, staat als een paal boven water. Ooit vroeg ik zoonlief hoe het was om zo’n zus te hebben. Hij noemde op: “Ze is altijd eerlijk en zichzelf, ze manipuleert niet, ze wordt niet jaloers, we zouden nooit ruzie krijgen, ze is zo blij met kleine dingen..” Ze is gewoon mijn zus.
Brussen voor het leven.