Zelfs als je geen autist bent, is het heerlijk dat alles weer “gewoon” is. Geen lampjes overal, verleidende lekkernijen en geen geknal. Je hoort en ziet de vogels weer.
Een nieuw jaar, een nieuw begin en weer een stapje verder in het “grote loslaten”.
Al 27 jaar, net zo oud als ze is, brengt Merel Oudejaarsavond bij ons door.
Als kind was ze de hele avond in spanning, wanneer het grote moment zou aanbreken dat de klok twaalf uur aangaf.
Toen Merel zelfstandig woonde, kwam ze als vanzelfsprekend naar haar ouderlijk huis. Ze had nog dezelfde kinderlijke opgewondenheid als het nieuwe jaar dichterbij tikte.
Haar medebewoners gingen allemaal naar hun familie, op een enkele uitzondering na.
Ik vond het gezellig dat ze er was maar iets knaagde in me. Waarom kon ze als jonge vrouw niet Oud en Nieuw bij leeftijdsgenoten doorbrengen? Is het normaal om altijd bij je ouders te zijn op feestdagen als deze? Ze woont in een prachtige flat van waaruit ze het vuurwerk zo mooi zou kunnen zien, en toch komt ze bij ons. Ze ziet televisie programma’s die haar niet aanspreken, ze ontmoet op straat buren die ze niet meer kent. En wij als ouders willen graag na twaalven lekker naar bed.
Bij de begeleiding van Merel heb ik mijn gedachten hierover geopperd, een paar jaar geleden. Af en toe gaf ik aan bij Merel dat we het einde van het jaar een keertje bij haar in haar eigen huis gingen vieren. Dan konden we samen het vuurwerk goed bekijken en gingen wij weer naar ons eigen huis. Merel vond het best en reageerde amper. Het was ook nog zo ver weg.
Eind vorig jaar las ik in de rapportage dat Merel Oud en Nieuw in haar eigen huis wil vieren. Niet met haar ouders maar met haar vriend. En, hadden ze bedacht, ze willen dan samen de nacht doorbrengen.
Twee stappen in één keer, ik moest even slikken. Na overleg met alle partijen werd de afspraak genoteerd.
En daar zaten we als oudjes op de bank, zonder kinderen, ook geen hond meer, die was het afgelopen jaar overleden. Weinig buren op straat, zonder vuurwerk, voor tv aftellen zonder de verwondering, met een soort gelatenheid die je toch overvalt als je wat ouder wordt.
Maar wat was ik trots op Merel.
Ze nodigde ons op nieuwjaarsdag uit voor thee met oliebollen. Vriend en zij hadden een mooie avond en nacht gehad.
Twee stappen in één klap.