Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Engel

 

Ik buig voorzichtig naar voren om door de kleine raampjes te kunnen kijken.

En zie een klein benauwd hokje met een bankje met grijze bekleding. Onder de voorruit ronde metertjes in een grijs geverfde ijzeren plaat en een uitstekende hendel.
In gedachten zit ik er. Mijn benen bungelen. Mijn vader probeert me uit te leggen wat een dodemanspedaal is. Hij roept hard want de wind slaat tegen de ramen en onder mijn voeten voel ik een donker geruis.
Ik luister nauwelijks en zie de lange banen die in de verte bij elkaar komen. Bosjes en palen vliegen voorbij. Groene vlakken en een eindeloos uitzicht met af en toe een kleine boerderij.
Het geeft een machtig gevoel dat ik voorin mag zitten. Ik bestuur die lange trein waar achter me de mensen zitten. Met gierende remmen stopt de trein.
Ik sta op het station in Wierden. Vele mensen zijn uitgelopen om de Blauwe Engel te kunnen spotten. Mobieltjes en fototoestellen zwaaien heen en weer.
Ik pers me uit de menigte. Voor mij even geen ‘Het verzet kraakt’. Maar het gevoel dat ik als kind kreeg toen ik speelde voor de flat in de zandbak.
Over het spoor, aan onze straat, gleed de trein. Een korte tuut, een lange, en dan weer een korte. Ik wist het, dat is mijn papa, de R van Roelof. In Morse taal. Door mijn vader aan mij uitgelegd.

1 reactie

  1. Terug in de tijd met je paps mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: