Nest met spiegelei

door Anneke Doornbos

Capacocha 

Opgenomen in de verhalenbundel ‘Vakantieverhalen’  zomer 2015 van de bibliotheek schrijverscafé Hengelo.

 

Hij roept me. Ik leg mijn handwerk aan de kant. Ik had niet gehoord dat papa al weer bij de hut was. Hij is lang weggeweest. Toen hij vertrok, had mama hem bij de handen gepakt, alsof ze hem wilde tegenhouden. Dat vond ik raar. Snel doe ik mijn slippers aan en loop naar hem toe. Hij staat bij de grote boom en kijkt in de verte naar de witte toppen van de Heilige Berg. Als ik naast hem sta, kijkt hij me ernstig aan. Ik zie tranen. ‘Het is zover, mijn kind’, zegt hij met een diepe stem.

 

Ze kijkt omhoog en ziet de vele traptreden die ze nog heeft te gaan en slaakt een diepe zucht. Anderen halen haar schijnbaar moeiteloos in. Ze mompelen geïrriteerd als ze haar op de smalle trap voorbij lopen. Ze houdt een hand boven haar ogen alsof ze van het uitzicht geniet. Het op en neer gaan van haar  borst probeert ze krampachtig te onderdrukken. Geroezemoes van mensen klinkt.

 

Oude mannen, die ik niet ken, staan bij papa. Ik zie hun monden bewegen en hoor zachte woorden. Papa buigt vaak zijn hoofd. Een van de mannen pakt een fluit en hoge klanken vullen de lucht. De mannen zoeken met hun ogen naar mij. Het vertrouwde gezicht van papa komt dichterbij. Het wazige in zijn ogen schrikt me af. Ik schreeuw en wil vluchten. Papa houdt me vast. Ik zie mama de hut uitkomen. De mannen gaan als een net om haar heen staan en fluisteren steeds dezelfde woorden. Ze gilt mijn naam. Ik ruik papa’s zweet. Een man met een vel over zijn schouders komt langzaam op ons af lopen. Hij houdt een kom vast. Papa kijkt me aan. Ik zie verdriet in zijn ogen maar zijn stem klinkt helder: ‘Drink, mijn dochter, kind van de Heilige Berg’.

 

Ze drinkt. De plastic fles kraakt in haar bezwete handen. De nieuwe wandelschoenen onder haar korte broek zien er stoffig uit. Koude zweetdruppels rollen langs de huid van haar rug. In de verte vangt ze stemmen op van haar groep. Ze zijn al lang boven. Ze vermant zich en klimt verder. Eindelijk is ze op het kleine plateau bij de ruïnes. Ze hoort in de stem van de gids de opluchting dat hij kan beginnen met zijn betoog. Haar voeten doen zeer in de te warme schoenen. Ze wil zo graag zitten maar er is geen plek. Haar benen beginnen te trillen. Tegen de felle zon in kijkt ze naar de gids. Ze probeert de woorden te vatten, maar haar oren suizen. Ze vangt flarden op over rituelen, heiligdommen en landbouw. De groep komt weer in beweging. Haar lichaam wil niet meer, maar ze sluit aan. Haar hoofd brandt en ze voelt zich zwaar. ‘Gaat het?’, wordt er in het voorbijgaan gevraagd. Ze knikt en probeert te glimlachen. De groep stapt haar met ferme stappen genadeloos voorbij. ‘Niks laten merken’, denkt ze, ‘ik ben goed voorbereid’. In de speciaalzaak heeft ze zich immers uitgebreid laten voorlichten bij de aanschaf van dure bergschoenen, een speciaal jack en rugzak. Het was een unieke kans, deze reis, volgens de brief zou ze zich uitverkoren voelen. Ze had moeten trainen, merkt ze nu. Haar hoofd wordt licht. De geluiden om haar heen verdampen in de ijle lucht. Hoog in de verte ziet ze witte bergtoppen. De lucht wordt heel licht, doorzichtig bijna. Stilte hangt om haar heen. Ze zweeft. Wat een rust. Hier heeft ze naar verlangd.

 

Ik voel me sterk. Ik heb het niet koud, want papa heeft zijn grote mantel aan mij gegeven. Hij wordt bij elkaar gehouden met een mooie speld. Een groep dragers loopt met volle manden. Eten voor onderweg, maar ook voorwerpen, die ik nog nooit gezien had. Gele, glimmende dingen, die in het dal bezongen en berookt zijn. Onder mijn mantel heb ik mijn mooiste kleed aan. Mama heeft die voor mij geweven. Ze heeft mijn lange haar in vlechten gedaan. Ze zei niets, gaf me een lange omhelzing en het leek dat ze me niet kon loslaten. Als we stoppen, krijg ik lekker maisbrood. Ik drink een vreemde drank  uit een glanzende kom. Het maakt me zweverig. Zingend lopen we verder. De weg wordt steeds steiler. De witte bergtoppen komen dichterbij. De mannen kijken me aan. Ik geniet van hun aandacht. Het maakt me trots, maar ik ben ook bang. Het is een lange tocht. De mannen beginnen indringender te zingen. Mijn voeten doen zeer. De berg wordt steeds kaler en ik trek de mantel strak om me heen. Het begint kouder te worden. Ik ril. Dan komen we bij de sneeuw. De oudste man stopt en kijkt naar de hoogste, witte top. Hij praat tegen de berg en wenkt dan de andere mannen. Ze zetten een kamp op en beginnen voorwerpen uit te stallen. Ze leggen een mooi kleed in de sneeuw. Ik mag op het kleed zitten en mijn ogen trekken naar de prachtige kleuren en ingewikkelde motieven. Iemand gaat achter me staan. Dan wordt het heel licht en alle kleuren verdwijnen.

 

Als ik wakker word, merk ik dat ik op de grond lig. Iemand slaat zachtjes tegen mijn wang. Het ruikt bedompt en er staan vreemde mensen om me heen. ‘Hoogteziekte’, hoor ik fluisteren. Ik wil weg. Voorzichtig word ik omhoog getrokken. Ik zie vitrinekasten met oude dingen. In een hoek staat een grote, zware kast. Vaag zie ik een kleine gestalte. Een grauwe, verdroogde menselijke vorm in een zithouding. Met een geweven doek om waarvan de motieven en kleuren al lang verschoten zijn. De droge haren plakken tegen een verschrompeld vel, dat eens op een mooi gezichtje moet hebben gezeten. ‘Juanita’ staat er groot op het bord. Het ijsmeisje, per toeval gevonden door een aardverschuiving, geofferd aan de bergen in de Andes. Met een klap tegen het hoofd om het leven gebracht.

 

 

Mei 2015

Anneke Doornbos

3 reacties

  1. nestmetspiegelei

    29 juni 2017 at 12:44

    Dit zijn verhalen die ik geschreven heb voor het schrijverscafé Hengelo. Er werd een thema aangegeven.
    Het eerste verhaal is geschreven naar aanleiding van een vakantie van ons naar Peru.
    Het tweede korte verhaal is naar aanleiding van dat ik griep had, kort en krachtig weergegeven 😉
    De verhalen mocht ik voordragen en zijn gebundeld.

  2. haiii,
    ondertussen lees ik dit verhaal voor de 3eX en ik moet zeggen, dat het bijzonder is en blijft. Dank! En ga zo door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Nest met spiegelei

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: